Zachowaj rodzinne historie na pokolenia.

Wszystko zaczęło się na zabawie w remizie w naszej Zabłędzy, chyba w sześćdziesiątym drugim albo trzecim roku. Miałam wtedy siedemnaście lat i poszłam tam z moją siostrą cioteczną, Krysią. Mama nie chciała nas puścić, bo martwiła się, że chłopaki będą się bić, ale w końcu uległa. Miałam na sobie granatową sukienkę w groszki, którą uszyłyśmy razem na starym Singerze po babci. Jak to wtedy bywało, my, dziewczyny, stałyśmy pod ścianą, a chłopcy grupowali się przy drzwiach, czekając na swoją szansę.

Nagle pojawił się on, Staszek. Przyjechał z kolegami na rowerze aż z Wierzchosławic, osiem kilometrów w deszczu. Był cały mokry, a włosy sterczały mu we wszystkie strony, co tak mnie rozbawiło, że zaczęłam się śmiać. Krysia próbowała mnie uciszać, ale on to zauważył. Podszedł prosto do mnie i powiedział, że skoro tak się śmieję, to muszę z nim zatańczyć. Pan Józek grał akurat polkę na akordeonie. Staszek okropnie deptał mi po nogach – taniec nigdy nie był jego mocną stroną – ale za to bez przerwy opowiadał o swoich marzeniach, o tym, że zostanie traktorzystą w kółku rolniczym.

Po zabawie odprowadził mnie do domu, prowadząc rower obok. Krysia dla przyzwoitości szła tuż za nami. I tak to się zaczęło. Przez kolejne dwa lata co niedzielę przyjeżdżał na tym swoim rowerze. Mama początkowo patrzyła na niego nieufnie, ale jej serce zmiękło, gdy pewnego dnia przywiózł jej wór dorodnych ziemniaków. W sześćdziesiątym piątym roku wzięliśmy ślub. Byliśmy razem pięćdziesiąt sześć lat, aż do jego odejścia. A tamta sukienka w groszki? Do dziś wisi w mojej szafie.